loading...
 
 

Landen, smog & ongerepte natuur

Nepal April 24th, 2007

Mijn vlucht is voorspoedig gelopen. Athans, dat dacht ik, toen ik Kathmandu op het scherm zag naderen en de piloot melde dat we een uur te vroeg waren aangekomen. Eenmaal echt rond Kathmandu komt de piloot met de vervelende melding dat het weer het nu niet toelaat om te landen en dat we helaas even moeten wachten tot het weer optrekt. Er was namelijk een wolkenpakket boven Kathmandu waar je u tegen zegt! Vanuit het vliegtuig zag het eruit als een ‘vriendelijke’ wolken verzameling, maar dat was het ongetwijfelt niet. Uiteindelijk na 3,5 uur rond de wolken gecirkelt te hebben (ja, het was erg interessant om te zien dat wolken heel langzaam kunnen groeien), kwam de piloot met de melding dat het tijd was om te landen. Ik vond het vooral rottig voor Rieke, want die zat nu dus al 3,5 uur te wachten op het vliegveld tot ik landen zou! De landing begon en ik had er al niet zo een goed gevoel over. Nou heb ik al wel eens vaker turbulentie gehad met een vliegtuig, maar ik heb nog nooit een continue gevoel van angst gehad omdat het toestel elke keer 5 meter viel en viel en viel… Ik zat vast gekluisterd aan mijn stoel. Enfin, eenmaal uit de dodemans kist geklommen te zijn kwam ik eindelijk aan in Rieke der mooie Nepal… en wat is het toch mooi.

Rieke was weer zo vrij geweest een beetje te flirten en te doen met de bewaking van het vliegveld, waardoor ze sowieso niet buiten hoefde te wachten zoals normale mensen, maar met de bewaking mee mocht eten en bij de bagage mocht wachten op mij. Een mooie verrassing voor haar, want ik had natuurlijk nooit verwacht dat ze me daar al zou benaderen! Ik schrok me de pleuris toen er opeens twee handjes om mijn buik kluisterde en mij fijn knijpte…. Het was Rieke…

Eenmaal buiten aangekomen had Rieke een leuke verassing in petto. Niet, zoals afgesproken, met de taxi naar haar verblijf, neeeeeeeeeeeeeeeee Rieke moest en zou door de regen heen met mij achterop de motor naar der verblijf gaan. Wat een rit was dat zeg! Het is geweldig om door Kathmandu heen te reizen achterop een motor. Hierdoor krijg je het verkeer goed met je mee en ben je daarna ook veel gelukkiger met het leven dat je hebt, want je had het kunnen verliezen in dat verkeer… hahaha… Het regende pijpenstelen en zoals ik vandaag te horen heb gekregen, is het regenseizoen (moessel?) vroeger begonnen dan normaal. Opzich is dit niet zo een ramp, dit betekend dat het tot 3 uur ’s middags vet lekker 25 graden is, waarna het begint te regenen etc…

De volgende dag heeft Rieke me mee sightseeing genomen door Kathmandu, achterop de motor. Echt geweldig, maar wat is kathmandu een enorm smerige en vieze stad zeg. Is het niet dat de straat en de plekken daar om heen worden gebruikt als afvalbelt, dan is het wel omdat er dusdanig veel smog hangt dat ik spontaan dacht dat me longen verdwenen waren. Het sightseeing was gaaf, de foto’s kunnen thuis bekeken worden. Ik ga ook niet in detail hierover, dat zegt namelijk niks zonder de foto’s erbij.

Hierna zijn we gister met de nepal touringbus naar Pokhara gegaan. Kathmandu en Pokhara liggen ongeveer 220 kilometer uit elkaar, wat zou betekenen dat je er normaal ongeveer 2,5 uur over doet. Op de nepali stijl, dus 40 km per uur, duurt het een uurtje of 7. Dat is niet erg, want daardoor zie je wel erg veel van de omgeving.

In Pokhara aangekomen konden Rieke en ik weer lekker genieten van de frisse lucht. Vergeleken met Kathmandu is Pokhara een hele verademing. Erg ligt een heel mooi meer (Pokhara lake) waar we vandaag ook met de ouders van Rieke op zijn gegaan met een bootje. En ja wat denk je, niet dat de vrouwen echt gaanroeien hoor! nee dat mag ik doen. Ook heb ik vandaag eindelijk de o zo mooie besneeuwde bergen mogen bezichtingen vanuit het dak van het hotel. DEze zijn namelijk alleen zichtbaar als het niet te mistig is in het dal voor de bergen.. En wat is het toch mooi…

Morgen gaan we met een vliegtuigje naar Manang. Vanuit hier zullen we 8 dagen rondtrekken en uiteindelijk weer halverwege Kathmandu uitkomen. Ik heb er erg veel zin in. Rieke en ik zullen misschien ook nog een bepaald meer opzoeken (ben even de naam hiervan vergeten), wat op 5400 meter hoogte ligt. Een erg leuk idee, spannend ook, maar we moeten even kijken of dit haalbaar is!

Nu ga ik even een hapje eten! Tot snel……