loading...
 
 

jaaa, met je pakkie an!

vrije tijd May 29th, 2007

hier dan even een foto van mij in pak! Heb ik kado gekregen van mijn vriendinnetje, hoe lief is dat!

DSCF1440_copy_1024.jpg

And then there were pictures…

Nepal May 21st, 2007

mini-DSCF0224.jpgmini-DSCF0240.jpgmini-DSCF0312.jpgmini-DSCF0332.jpgmini-DSCF0437.jpg
mini-DSCF0504.jpgmini-DSCF0597.jpgmini-DSCF0626.jpgmini-DSCF0717.jpgmini-DSCF0729.jpg
mini-DSCF0732.jpgmini-DSCF0764.jpgmini-DSCF0807.jpgmini-DSCF0817.jpgmini-DSCF0822.jpg
mini-DSCF0929.jpgmini-DSCF0948.jpgmini-DSCF1096.jpgmini-DSCF1113.jpgmini-DSCF1114.jpg
mini-DSCF1130.jpgmini-DSCF1134.jpgmini-DSCF1154.jpgmini-DSCF1172.jpgmini-DSCF1173.jpg
mini-DSCF1180.jpgmini-DSCF1212.jpgmini-DSCF1230.jpgmini-DSCF1253.jpgmini-DSCF1323.jpg

De rest…

Nepal May 8th, 2007

De rest van de tochten waren natuurlijk ook geweldig. Het is alleen allemaal niet echt te omschrijven. De mensen die dit lezen zullen ook wel de foto’s te zien krijgen en een kleine selectie hiervan zal vanuit nederland ook natuurlijk online komen!

Een tocht is nog wel erg benoemenswaardig. Op de een na laatste dag, vanuit Tatopani, vroeg ik Rieke wat zei nog echt wilde doen met mij in Nepal. Eerst kwam paardrijden aanbod, maar omdat ik en niet kan paardrijden en de paarden hier niet op westerse commando’s reageren leek ons dat niet echt een plan. Daarom vond ze het wel leuk om met mij nog naar Poonhill te klimmen. Opzich was dit niet een plan perse voor ons twee, maar we wisten wel gelijk dat Rieke der ouders niet mee zouden gaan omdat dit inhoud dat we weer 2000 meter moesten klimmen met trappen, de volgende ochtend nog 400 meter naar Poonhill om vanuit daar vervolgens 2400 weer te dalen. Rieke had me zo mee :)

De klim was erg zwaar. Omdat Rieke zich nog niet geweldig voelde (met der buik) en ik erg last kreeg van me rechterschouder (ivm dat bot dat wat uitsteekt door het breken van mijn sleutelbeen) en de tocht toch wel een stuk zwaarder zou zijn dan wat we tot nu toe gedaan hadden, hadden we besloten een eigen porter mee te nemen die onze bagage dan draagt. Tot nu toe hadden we alles zelf gedragen maar de twee laatste dagen zouden we dan met een dagtas gaan waar we alleen wat water en een regenjack in stopte.

Laat ik beginnen met te zeggen dat de tocht echt geweldig was. Het was zwaar natuurlijk, maar dat heb ik er achteraf 100% voor over gehad. De tocht heen was 7 uur lang klimmen berg op met trappen en paden in de volle zon. In het begin van de tocht hadden we ons ingesmeerd om naar boven te lopen, maar dit bleek al snel nutteloos te zijn aangezien het er zo weer afdroop. Het uitzicht was elke keer weer mooi. Dan weer bergen, dan weer dorpjes, blije kinderen en natuurlijk koeien. Eenmaal aangekomen bovenaan waren we allebei dood op en hadden we honger, maar op het moment dat we eten kregen hadden we allebei niet echt geweldige honger meer en ik was zelfs misselijk van vermoeidheid. 8 uur gingen we slapen want we moesten vroeg op.

Om 4 uur werden we gewekt. Het is namelijk zo, Poonhill is een uitzicht over verschillende himalaya gebergte. Het is een panorama view! Geweldig dus met helder weer. HElaas toen we om 4 uur gewekt werden waren er overal wolken en besloten we weer te gaan slapen. Toen onze porter vervolgens een tweede keer om 10 voor half 5 op de deur klopte, was alles vrijwel opgeklaart en gingen we toch snel maar. We begonnen als laatste aan de klim maar we waren er als eerste! Het was echt een geweldig uitzicht en het was nog grappiger om te zien dat na ongeveer een half uur het vol stond met ongeveer 400 mensen, waarvan voornamelijk 300 zakjapanners met 100 camera’s ;) De foto’s moet je zien ;-) De klim ging niet helemaal goed trouwens, aangezien ik er niet echt voor in bleek te zijn om ’s ochtends mijn bed uit te rennen om vervolgens vrolijk 400 meter te klimmen, arme Rieke. Ochtend humeeuurtjeeeh!! haha..

Hierna moesten we vanaf het hotel (na vanuit poonhill weer gedaalt te zijn) weer dalen om naar Ghorapani te gaan, om daar na nog een half uur door te lopen naar Naya phul om daar een taxi te pakken naar Pokhara. Dit was ook al met al ongeveer een tocht van 7 uur. Het was wederom weer geweldig uitzicht alleen was het af en toe wel met schelden en zeuren van allebei. We waren net namelijk op de helft van de toch terug, toen we er achter kwamen dat we nog 1100 meter moesten dalen en sowieso nog een trappengang van 3421 moesten doorstaan. We hebben hierna afgesproken allebei nooit meer te zeuren als we bij mij op plein 44 nog eens de trappen op of af moeten gaan :) . Eindelijk aangekomen in Naya phul gingen we met de taxi.

Ik was even in een oase van gedachtes dat we lekker snel naar Pokhara zouden gaan, ook al was het een rit van 1,5 uur. Nee, we gaan met 30 a 40 km per uur, en dat verklaart waarom we 40 km afleggen in dergelijke tijd. De beste mensen in Nepal die schakelen namelijk voor 40 km/h naar de 5. Snap jij het of snap ik het. Als je ons niet gelooft, we hebben de rit op video opgenomen en die kan gezien worden als Rieke weer in Nederland is!

Een geweldige ervaring om door de bergen te lopen en ik wil eigenlijk wel eens een keer naar zwitserland!

Tornnnn……

vrije tijd May 8th, 2007

nu ik me toch hier in bahrein zit te vervelen,
dit moet je zien: (mede dankzij jfiles.nl)

Vliegen, zeurvoet en stapje voor stapje

Nepal May 3rd, 2007

Nadat onze vlucht naar Manang niet doorging omdat de minister van de MAO partij naar Manang moest vliegen en blijkbaar zijn extra vliegtuigen hier schaars. Hierdoor werd onze vlucht vertraagd naar vrijdag (en dan is het nog de vraag of ze vliegen, nepali stijl zeg maar). Een andere optie was om donderdag ochtend met het vliegtuig naar Jomson te vliegen, om dus aan de andere kant van de himalaya te lopen. Hier kozen wij voor omdat het weer er niet beter op werd (waardoor de vliegtuigen mogelijk niet vliegen) en we ook niet nog een extra dag vertraging bovenop de dag vertraging die we al hadden wilde. Hierdoor wijzigde al onze plannen, zo ook de tocht van Rieke en mij naar het voorgenoemde meer. Ik heb ter verduidelijking even een plaatje op het internet opgezocht, zodat je snapt hoe we gelopen zijn.

 Sowieso moet ik even beginnen bij hoe het ging bij het vliegveld. Je komt aan in de taxi en bij de poort staat een politie agent. De beste heer wil je tickets zien, maar kijkt alleen maar naar de buitenkant en niet naar andere informatie die erop staat (naam etc).  Als de beste man namelijk goed gekeken had, zag hij dat mijn ticket gereserveerd stond onder ‘Hellgeman’ en de laatste keer dat ik in mijn paspoort keek, heette ik niet zo. Op het vliegveld binnengekomen is het een groot drama. Overal mensen die door elkaar lopen en je hebt geen flauw idee waar je heen moet. Door wat gebaren en doen kom je er achter dat je tas op een band moet staan en je tickets bekeken moeten worden. Ook hier weer, geen paspoort of wat dan ook :-) . Hierna gingen ze een ’security check’ doen. Wat ze van je vragen is je tas open te doen, zodat ze zeg maar tot ongeveer de helft met hun hand erin kunnen om even 5 seconden te voelen of er iets geks in zit. Ik had echt honderd bommen en granaten onderin mijn tas kunnen leggen zonder dat deze man het door had. Vervolgens moest ik met mijn tas door een ’security poort’ je weet wel, die gaan piepen. Nou kan deze ongetwijfeld piepen, maar dan moeten ze hem wel even aanzetten. Wij kregen gewoon een ouderwetse hand en tast security check, waarbij ik ook weer dacht aan het kapmes dat ik in me sok had kunnen doen. Eenmaal aangekomen in de ‘departure hall’ zie je je vliegtuig staan. Het grappige is, en dat is bijna bij alle werkzaamheden hier in Nepal, dat waar mensen werken er ook heel veel mensen kijken. We zagen ongeveer 8 mensen rond het vliegtuig, waarvan er een daadwerkelijk iets had gedaan en de andere 7 een beetje naar de vleugels en de romp hebben lopen staren. De vlucht verder ging goed, ook al was het een oud en brak toestel, en we waren blij aan te komen in Jomsom.

Wat ik nog niet verteld heb is dat Rieke de avond voor vertrek naar de himalaya ziek werd. Ze is op het moment van schrijven nog steeds niet 100% beter, maar het is nu meer een ‘ik kom af en toe om de hoek kijken’ ziekte geworden. Ze heeft af en toe spontaan krampen in der buik. De vader van Rieke was ook niet lekker, wat er ook nog bij kwam. Hierdoor zijn we een nachtje in Jomson gebleven en moesten we van ons orginele plan afwijken.

jomfulmp.gif

Ons orginele plan was als volgt,

dag 1: Jomsom – Kagbeni
dag 2: Kagbeni – Muktinat, Muktinat – kagbeni
Dag 3: Kagbeni – tuckeche (ligt ongeveer een uur van Marpha af)
dag 4: tuckeche – Ghasa
dag 5: Ghasa – Tatopani
dag 6: Tatopani – Ghorapani
dag 7: Ghorapani – Naya Phul

Ik zal Nu het eerste deel vertellen, de rest zal volgen, omdat dit namelijk toch wel nog verhalen opzich zullen worden.

In eerste instantie kwamen we dus aan in Jomsom, waar Rieke en Gert (de vader van Rieke) niet in de beste staat van conditie waren. Hierdoor zijn we hier de eerste nacht gebleven. Ben ’s avonds rond gaan lopen met Gert en Hennie (moeder van..) om het dorp eens goed te bekijken. Het is een mooi dorp maar standaard dorp. Ik bedacht me toen al dat ik daar niet perse langer dan nodig hoefde te blijven.

De volgende dag voelde Rieke zich gelukkig een stuk beter, athans, dat zei ze :-) . Hierdoor konden we een dag later dan gepland naar Kagbeni, een tocht van ongeveer 2,5 uur wandelen. Het is een rustige tocht met mooi uitzicht. Ik had in mijn hoofd een flora van natuur en schoon, maar we liepen door een kaal woestijnachtig dal. Heel apart, en ook vooral heel mooi! Omdat dit mijn eerste keer is dat ik uberhaupt langer dan een minuut of 30 loop, vond ik het toch al een aardige shock naar voor mijn lichaam. Niet dat ik onderste boven was en niet meer verder wilde hierna, maar ik moest toch wel even wennen aan het stapje voor stapje en het doorbijten van je zeurende voeten. Al met al een mooie tocht. We kwamen aan in Kagbeni en vandaar uit zijn ik, Rieke en Hennie door gegaan om zo dicht mogelijk bij Muktinat te komen.

Omdat we in Kagbeni bleven slapen konden we helaas niet helemaal naar Muktinat lopen. Stel dat we in Muktinat zouden blijven slapen, dan hadden we het gehaald. Maar om dezelfde tocht dezelfde dag ook nog terug te maken was voor ons alle gewoon te veel. We zijn tot halverwege gekomen, hebben het wel gezien van afstand, maar zijn niet in het dorp zelf geweest.

De volgende dag zijn we weer terug gelopen, vanuit Kagbeni naar Tuckeche. Dit was een erg mooie tocht een aangezien we met extreem helder weer liepen, hebben we hier de mooiste foto’s kunnen maken. Je gaat in die tocht over van dor en woestijnachtig naar mooie natuur. Hierdoor krijg je een heel raar effect, want de ene dag leef je tussen de dorre wereld en de andere dag slaap je tussen bergen met bossen e.d.

 Ik zal dus de komende dagen de rest nog omschrijven en zal daar ook mijn best op doen. Om eerlijk te zijn, ik kan het niet goed omschrijven. Je moet de foto’s zien om het te begrijpen, maar eigenlijk er zelf gelopen hebben om het echt te voelen…….