loading...
 
 

Vliegen, zeurvoet en stapje voor stapje

Nepal May 3rd, 2007

Nadat onze vlucht naar Manang niet doorging omdat de minister van de MAO partij naar Manang moest vliegen en blijkbaar zijn extra vliegtuigen hier schaars. Hierdoor werd onze vlucht vertraagd naar vrijdag (en dan is het nog de vraag of ze vliegen, nepali stijl zeg maar). Een andere optie was om donderdag ochtend met het vliegtuig naar Jomson te vliegen, om dus aan de andere kant van de himalaya te lopen. Hier kozen wij voor omdat het weer er niet beter op werd (waardoor de vliegtuigen mogelijk niet vliegen) en we ook niet nog een extra dag vertraging bovenop de dag vertraging die we al hadden wilde. Hierdoor wijzigde al onze plannen, zo ook de tocht van Rieke en mij naar het voorgenoemde meer. Ik heb ter verduidelijking even een plaatje op het internet opgezocht, zodat je snapt hoe we gelopen zijn.

 Sowieso moet ik even beginnen bij hoe het ging bij het vliegveld. Je komt aan in de taxi en bij de poort staat een politie agent. De beste heer wil je tickets zien, maar kijkt alleen maar naar de buitenkant en niet naar andere informatie die erop staat (naam etc).  Als de beste man namelijk goed gekeken had, zag hij dat mijn ticket gereserveerd stond onder ‘Hellgeman’ en de laatste keer dat ik in mijn paspoort keek, heette ik niet zo. Op het vliegveld binnengekomen is het een groot drama. Overal mensen die door elkaar lopen en je hebt geen flauw idee waar je heen moet. Door wat gebaren en doen kom je er achter dat je tas op een band moet staan en je tickets bekeken moeten worden. Ook hier weer, geen paspoort of wat dan ook :-) . Hierna gingen ze een ’security check’ doen. Wat ze van je vragen is je tas open te doen, zodat ze zeg maar tot ongeveer de helft met hun hand erin kunnen om even 5 seconden te voelen of er iets geks in zit. Ik had echt honderd bommen en granaten onderin mijn tas kunnen leggen zonder dat deze man het door had. Vervolgens moest ik met mijn tas door een ’security poort’ je weet wel, die gaan piepen. Nou kan deze ongetwijfeld piepen, maar dan moeten ze hem wel even aanzetten. Wij kregen gewoon een ouderwetse hand en tast security check, waarbij ik ook weer dacht aan het kapmes dat ik in me sok had kunnen doen. Eenmaal aangekomen in de ‘departure hall’ zie je je vliegtuig staan. Het grappige is, en dat is bijna bij alle werkzaamheden hier in Nepal, dat waar mensen werken er ook heel veel mensen kijken. We zagen ongeveer 8 mensen rond het vliegtuig, waarvan er een daadwerkelijk iets had gedaan en de andere 7 een beetje naar de vleugels en de romp hebben lopen staren. De vlucht verder ging goed, ook al was het een oud en brak toestel, en we waren blij aan te komen in Jomsom.

Wat ik nog niet verteld heb is dat Rieke de avond voor vertrek naar de himalaya ziek werd. Ze is op het moment van schrijven nog steeds niet 100% beter, maar het is nu meer een ‘ik kom af en toe om de hoek kijken’ ziekte geworden. Ze heeft af en toe spontaan krampen in der buik. De vader van Rieke was ook niet lekker, wat er ook nog bij kwam. Hierdoor zijn we een nachtje in Jomson gebleven en moesten we van ons orginele plan afwijken.

jomfulmp.gif

Ons orginele plan was als volgt,

dag 1: Jomsom – Kagbeni
dag 2: Kagbeni – Muktinat, Muktinat – kagbeni
Dag 3: Kagbeni – tuckeche (ligt ongeveer een uur van Marpha af)
dag 4: tuckeche – Ghasa
dag 5: Ghasa – Tatopani
dag 6: Tatopani – Ghorapani
dag 7: Ghorapani – Naya Phul

Ik zal Nu het eerste deel vertellen, de rest zal volgen, omdat dit namelijk toch wel nog verhalen opzich zullen worden.

In eerste instantie kwamen we dus aan in Jomsom, waar Rieke en Gert (de vader van Rieke) niet in de beste staat van conditie waren. Hierdoor zijn we hier de eerste nacht gebleven. Ben ’s avonds rond gaan lopen met Gert en Hennie (moeder van..) om het dorp eens goed te bekijken. Het is een mooi dorp maar standaard dorp. Ik bedacht me toen al dat ik daar niet perse langer dan nodig hoefde te blijven.

De volgende dag voelde Rieke zich gelukkig een stuk beter, athans, dat zei ze :-) . Hierdoor konden we een dag later dan gepland naar Kagbeni, een tocht van ongeveer 2,5 uur wandelen. Het is een rustige tocht met mooi uitzicht. Ik had in mijn hoofd een flora van natuur en schoon, maar we liepen door een kaal woestijnachtig dal. Heel apart, en ook vooral heel mooi! Omdat dit mijn eerste keer is dat ik uberhaupt langer dan een minuut of 30 loop, vond ik het toch al een aardige shock naar voor mijn lichaam. Niet dat ik onderste boven was en niet meer verder wilde hierna, maar ik moest toch wel even wennen aan het stapje voor stapje en het doorbijten van je zeurende voeten. Al met al een mooie tocht. We kwamen aan in Kagbeni en vandaar uit zijn ik, Rieke en Hennie door gegaan om zo dicht mogelijk bij Muktinat te komen.

Omdat we in Kagbeni bleven slapen konden we helaas niet helemaal naar Muktinat lopen. Stel dat we in Muktinat zouden blijven slapen, dan hadden we het gehaald. Maar om dezelfde tocht dezelfde dag ook nog terug te maken was voor ons alle gewoon te veel. We zijn tot halverwege gekomen, hebben het wel gezien van afstand, maar zijn niet in het dorp zelf geweest.

De volgende dag zijn we weer terug gelopen, vanuit Kagbeni naar Tuckeche. Dit was een erg mooie tocht een aangezien we met extreem helder weer liepen, hebben we hier de mooiste foto’s kunnen maken. Je gaat in die tocht over van dor en woestijnachtig naar mooie natuur. Hierdoor krijg je een heel raar effect, want de ene dag leef je tussen de dorre wereld en de andere dag slaap je tussen bergen met bossen e.d.

 Ik zal dus de komende dagen de rest nog omschrijven en zal daar ook mijn best op doen. Om eerlijk te zijn, ik kan het niet goed omschrijven. Je moet de foto’s zien om het te begrijpen, maar eigenlijk er zelf gelopen hebben om het echt te voelen…….

Leave a Reply