loading...
 
 

De rest…

Nepal May 8th, 2007

De rest van de tochten waren natuurlijk ook geweldig. Het is alleen allemaal niet echt te omschrijven. De mensen die dit lezen zullen ook wel de foto’s te zien krijgen en een kleine selectie hiervan zal vanuit nederland ook natuurlijk online komen!

Een tocht is nog wel erg benoemenswaardig. Op de een na laatste dag, vanuit Tatopani, vroeg ik Rieke wat zei nog echt wilde doen met mij in Nepal. Eerst kwam paardrijden aanbod, maar omdat ik en niet kan paardrijden en de paarden hier niet op westerse commando’s reageren leek ons dat niet echt een plan. Daarom vond ze het wel leuk om met mij nog naar Poonhill te klimmen. Opzich was dit niet een plan perse voor ons twee, maar we wisten wel gelijk dat Rieke der ouders niet mee zouden gaan omdat dit inhoud dat we weer 2000 meter moesten klimmen met trappen, de volgende ochtend nog 400 meter naar Poonhill om vanuit daar vervolgens 2400 weer te dalen. Rieke had me zo mee :)

De klim was erg zwaar. Omdat Rieke zich nog niet geweldig voelde (met der buik) en ik erg last kreeg van me rechterschouder (ivm dat bot dat wat uitsteekt door het breken van mijn sleutelbeen) en de tocht toch wel een stuk zwaarder zou zijn dan wat we tot nu toe gedaan hadden, hadden we besloten een eigen porter mee te nemen die onze bagage dan draagt. Tot nu toe hadden we alles zelf gedragen maar de twee laatste dagen zouden we dan met een dagtas gaan waar we alleen wat water en een regenjack in stopte.

Laat ik beginnen met te zeggen dat de tocht echt geweldig was. Het was zwaar natuurlijk, maar dat heb ik er achteraf 100% voor over gehad. De tocht heen was 7 uur lang klimmen berg op met trappen en paden in de volle zon. In het begin van de tocht hadden we ons ingesmeerd om naar boven te lopen, maar dit bleek al snel nutteloos te zijn aangezien het er zo weer afdroop. Het uitzicht was elke keer weer mooi. Dan weer bergen, dan weer dorpjes, blije kinderen en natuurlijk koeien. Eenmaal aangekomen bovenaan waren we allebei dood op en hadden we honger, maar op het moment dat we eten kregen hadden we allebei niet echt geweldige honger meer en ik was zelfs misselijk van vermoeidheid. 8 uur gingen we slapen want we moesten vroeg op.

Om 4 uur werden we gewekt. Het is namelijk zo, Poonhill is een uitzicht over verschillende himalaya gebergte. Het is een panorama view! Geweldig dus met helder weer. HElaas toen we om 4 uur gewekt werden waren er overal wolken en besloten we weer te gaan slapen. Toen onze porter vervolgens een tweede keer om 10 voor half 5 op de deur klopte, was alles vrijwel opgeklaart en gingen we toch snel maar. We begonnen als laatste aan de klim maar we waren er als eerste! Het was echt een geweldig uitzicht en het was nog grappiger om te zien dat na ongeveer een half uur het vol stond met ongeveer 400 mensen, waarvan voornamelijk 300 zakjapanners met 100 camera’s ;) De foto’s moet je zien ;-) De klim ging niet helemaal goed trouwens, aangezien ik er niet echt voor in bleek te zijn om ’s ochtends mijn bed uit te rennen om vervolgens vrolijk 400 meter te klimmen, arme Rieke. Ochtend humeeuurtjeeeh!! haha..

Hierna moesten we vanaf het hotel (na vanuit poonhill weer gedaalt te zijn) weer dalen om naar Ghorapani te gaan, om daar na nog een half uur door te lopen naar Naya phul om daar een taxi te pakken naar Pokhara. Dit was ook al met al ongeveer een tocht van 7 uur. Het was wederom weer geweldig uitzicht alleen was het af en toe wel met schelden en zeuren van allebei. We waren net namelijk op de helft van de toch terug, toen we er achter kwamen dat we nog 1100 meter moesten dalen en sowieso nog een trappengang van 3421 moesten doorstaan. We hebben hierna afgesproken allebei nooit meer te zeuren als we bij mij op plein 44 nog eens de trappen op of af moeten gaan :) . Eindelijk aangekomen in Naya phul gingen we met de taxi.

Ik was even in een oase van gedachtes dat we lekker snel naar Pokhara zouden gaan, ook al was het een rit van 1,5 uur. Nee, we gaan met 30 a 40 km per uur, en dat verklaart waarom we 40 km afleggen in dergelijke tijd. De beste mensen in Nepal die schakelen namelijk voor 40 km/h naar de 5. Snap jij het of snap ik het. Als je ons niet gelooft, we hebben de rit op video opgenomen en die kan gezien worden als Rieke weer in Nederland is!

Een geweldige ervaring om door de bergen te lopen en ik wil eigenlijk wel eens een keer naar zwitserland!

May 13th, 2007 at 16:45

IK WIL FOTOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO’S. je grote zus is erg benieuwd naar al het prachtigs dat je gezien hebt!!Jammer dat we niet even ‘live’ kunnen bijkletsen

x

Leave a Reply