loading...
 
 

Opzij, opzij, opzij, maak plaats….

vrije tijd July 31st, 2008

In Sihanouks Ville hebben we echt een geweldig hotel/bungalow/hostel whatever gehad. De eigenaar was een man uit nieuw zeeland, en hij is pas net begonnen. Hij is pas zo kort geleden begonnen, dat hij zelfs nog nergens vernoemd staat. The Aquarium heet het. Het is een echte aanrader voor in het laagseizoen en voor mensen die wat meer geld hebben ook in het hoogseizoen. Wij hadden nu een bungalow voor 10$, die in het hoogseizoen 40$ tot 50$ zou kosten.

Goed. Het plan: Vanuit Sihanouks ville Cambodja de grens over gaan ten zuide van Vietnam, om daar dan een bus te pakken naar Can Tho. Het zou haalbaar moeten zijn en we zouden om 6 uur aan moeten komen…….. En we moesten om half 9 vertrekken.
De eerste bus was heel erg relaxed. We vertrokken bijna precies (das knap in Cambodja) om half 9. We zouden 2 uur later aankomen, maar tot onze verassing was dit al na een uur en een kwartier (wauw!). Vervolgens gingen we over in een gedeelde jeep met Spaanse mensen, die halverwege eruit moesten. hierdoor koste het ons nog maar 20 dollar ipv 30, omdat we nu de rit deelde. Dit ging ook vrij vlot hoewel ik wel een houte reet had aan het einde (we zaten achterin de laadbak :) ).

Hierna begon de onheil eigenlijk. De chauffeur wilde ons eerst eigenlijk pas 1km voor de grens afzetten. Zo konden we dan met een van zijn vrienden mee achter op de motor… En als je het op die manier doet word je altijd afgezet, hoe dan ook. Wij wilde dit dus niet en we werden uiteindelijk toch bij de grens afgezet. Tot onze verassing waren dezelfde motor drivers nog steeds daar, en waren er geen andere… Dus moesten we toch met hen mee. Na wat romslomp waren we de grens over en brachten de twee motordrivers ons voor 6 dollar naar de busstop bij een grensdorp.
Aangekomen bij de busstop zou er geen bus meer rijden naar Can Tho, waardoor we eerst een andere bus moesten pakken die ons naar weet ik veel waar zou brengen, om vervolgens vanuit daar een mini van te regelen die naar Can Tho ging. We wilde de beste man betalen en we gaven hen 10 dollar, waarop ze spontaan geen wisselgeld hadden. De busdrivers stonden al aan onze tas te trekken om mee te gaan, terwijl ik aan het discussieren was dat ik toch echt wel 4 dollar terug wilde. Rieke was bezig onze tassen niet al naar een dorp te laten gaan. Het moet een geweldig zicht zijn geweest voor buitenstaanders………
Uiteindelijk hebben we dus ons wisselgeld gekregen, waarna we de bus in konden springen. Hier moesten we vervolgens 4 stoelen betalen, wat op 5 dollar neerkwam. Zij had onze 1 dollar in Dong vooruit betaald waardoor alles goed was met de motordrivers. Dit kwam dan in het totaal neer op 6 dollar voor de busdriver. Het leuke is dat niemand extra moet betalen voor bagage, behalve toeristen… Vervolgens hadden we dus weer geen 6 dollar, maar 2x 5, wat weer op een geweldige volgende communicatiestoornis uitkwam. Zij in het Vietnamees, ik in het Engels en Rieke door wanhoop uitleggen in het Nederlands dat we geen vietnamees konden. Er kwam een Vietnamese vrouw bij die Engels kon maar die kon de vrouw niet overtuigen dat we geen Dong of 1 dollar bij hadden. De buschaffeur kwam erbij met een peuk uit zijn bek hangend en spontaan opeens mochten we mee voor 5 dollar en was alles goed. Heeeeeeeeeeel vreemd allemaal, maar toch best eng. De vrouw lachte vervolgens de hele busrit en ik kan geen vietnamees, maar volegns mij is het hele verhaal wel 100 keer de bus door gegaan… We voelde ons zelfs echt een buitenlander, want sommige (misschien ex soldaten?) zaten ons heel vuil aan te kijken. We voelde ons dan oko de volgende 3 uur van de rit zeer ongemakkelijk…

Aangekomen in het tussendorpje waar ik nu de naam eevn neit meer van weet, sprongen er 10 mensen op ons af. En je raadt het al, allemaal roepen en doen in het Vietnamees. Nouja, niet helemaal waar, in eerste instantie in het Engels. Maar, vraag door, en ze beginnen spontaan Vietnamees te praten. ‘Where you go?’, ‘I need to get on the bus to Can Tho’ en dan spontaan een Vietnamees antwoord. We hebben vervolgens na lang communiceren een ticket weten te regelen naar de betreffende stad voor 10 euro. Vast veel te veel, maar alles beter dan continu tussen alle Vietnamesen die je nergens mee kunnen helpen.
Na een uur gingen we in de mini-van die ons naar Can Tho ging brengen. Dit was al 5 uur en de rit ging 3 uur duren, waardoor we in het donker zouden aankomen. Dit zijn dingen die we tot nu toe eigenlijk altijd wilde ontwijken, maar dit keer ging het ff niet anders. De bus werd uiteindelijk volgestopt met 24 mensen en we konden weg. Natuurlijk niemand die Engels sprak en wij maar braaf naar buiten turen. We kwamen in het Donker aan, kondne een hotel regelen maar hadden een zeer onconfortabele en ongemakkelijke rit achter de rug. Geen goed begin in Vietnam dus.

De volgende dag zijn we vanaf 5:30 tot 13:30 op een boottrip over de Mekong delta gegaan. 8 uur varen, kijken hoe noedels gemaakt worden, 2 floating markets zien, van alles nog meer en wederom een houte reet :) Erg leuk maar de korte tour was 5 uur geweest, misschien een betere optie achteraf… Vervolgens gingen we om half 3 weer met een bus naar Sai Gon. Hier zaten we in een bus die echt ziekelijk eng reed. Rieke en ik hebben serieus 4 uur lang, behalve in de half uur pauze, met grote ogen om ons heen gekeken hoe we wat dan wel niet aan het inhalen waren. Met hoge snelheid vlogen we langs allerlei auto’s en vrachtwagens, met soms maar een centimeter of 10 tussenruimte. Vervolgens zag de beste man dat een ziekenwagen zijn zwaailichten aanzette, wat hij als een buitenkans zag. We hebben als een bezetenen een uur achter de ziekenwagen aangehangen, met alle gevolgen indien. Ik heb nog nooit zoveel potentionele gevaarlijke momenten gevoeld. Het is dan ook een wonder dat we er heelhuids uit zijn gelopen, zonder andere mensen doorgereden te hebben…

We hadden ook al 2 dagen dezelfde kleren aan omdat we geen schone kleren meer hadden. Ik heb me nog nooit zo smerig gevoeld als toen ik aankwam. Mijn rug was dusdanig doordrengt dat elke keer als ik bewoog ik even om me heen keek of niemand dat rook…………. nou dat wil je dus echt niet.

Dit was in het kort onze ervaring van het over de grens gaan van Cambodja-Vietnam, met alle tussenstops indien………….. Het was vermoeind, druk, spannend maar ook wel tof… We hebben het wel gehaald namelijk….

Met je ballen op het strand…

vrije tijd July 25th, 2008

mini-DSCF1153.jpgmini-DSCF1154.jpgmini-DSCF1155.jpgmini-DSCF1156.jpgmini-DSCF1157.jpg
mini-DSCF1158.jpgmini-DSCF1159.jpgmini-DSCF1160.jpgmini-DSCF1161.jpgmini-DSCF1162.jpg
mini-DSCF1163.jpgmini-DSCF1164.jpg

Helaas. We zijn  vetrokken uit Phnom Penh naar het strand, mede omdat het zo heet was. We dachten hier wat tot rust te komen en af te koelen. Afkoelen kan zeker, aangezien het hier continu regent. Het maakt ons uiteindelijk niet zoveel uit, we zijn vandaag gewoon gaan zwemmen in de zee. Het is namelijk lauwe regen en een warme zee… hehehe…. Check de foto’s, het is echt niet normaal.

Btw, de verkiezingen komen eraan. We worden geinformeerd dat we ons geen zorgen hoeven te maken, maar voor de zekerheid zijn we de komende 3 dagen toch even wat meer op onze hoede. Tevens is er een rel tussen Cambodja en Thailand aan de gang (nouja, rel, gewapende confrontatie…) maar hier merken we niks van. We zitten hier veel dichter bij de grens van Vietnam dan Thailand. Wel lezen we elke dag even de krant, waarna we lekker in ons hangmatje op de veranda van ons bungalowtje met uitzicht op zee gaan hangen… Met een cola of coctail natuurlijk! Maar tijdens 3 dagen om de verkiezingen heen mag geen alcohol verkocht worden… Owjeeeeeeee……. Dat wordt inslaan :P

Vergeet je niet in te schrijven voor de maillinglist van mijn site! http://www.janhelleman.nl/maillist/

Maatstaven… gekke maatstaven

vrije tijd July 22nd, 2008

Na mijn wat korte bericht hier een toevoeging op mijn vorige verhaal. Het is echt heel mooi in Cambodja. Het is niet altijd even makkelijk om door dingen als killing fields of door een genocide musuem (voorheen een school) te lopen. Maar er is nog een kant aan Cambodja wat ik moeilijk vindt, wat ik ook al veel eerder heb aangekaart…

Mensen zijn hier arm. Maar dat is niet alles. Mensen zijn hier invalide. Volgens de meeste wordt het aantal invalide mensen in Cambodja geschat op 10%. 10%!! dat is heel veel. Vandaar ook mijn titel. Als je naar een pagoda loopt, word je bijvoorbeeld gevraagd voor een kleine gift door een man die op een kruk loopt, omdat ie geen geld heeft om zijn familie te onderhouden en !! een been mist. Dan denk je… wauw… stel je voor dat je maar een been had… Maar dat is nog niet alles…

Als je de pagoda oploopt staat er een man tegen een muur aan, !! die beide handen !! en !! beide ogen !! mist. Jezus denk je dan, waarom heb ik net iemand 50 cent gegeven die ‘maar een been mist’? Dus geef je die man ook wat. Je loopt verder omhoog, waarnaar je een man tegenkomt die op de grond zit. En dan zie je het pas. De beste man kan niet meer zien!!, heeft geen voeten meer!! en mist ook nog beide handen. En dan denk je bij jezelf… Had ik maar een miljoen, dan zou ik hier strooien met het geld.

We wisselen nu vaak een dollar of 3 tot 5 om in riel, de lokale valuta. Hiermee kan je dan her en der mensen een riel of 500 (12,5 euro cent)
kan geven. Als iedereen dit zo zou doen, zouden veel mensen genoeg krijgen om een zak rijst te kopen. Helaas zijn er weinig mensen die er zo over denken als wij, maar dat is maar een gok gebaseerd op niks.

Het is geen onzin wat ik net verteld heb. Het is echt zo, dat we op honderd meter die drie invalide mensen tegenkwamen. Het is echt erg om dit soort dingen aan te zien, om te weten dat deze mensen geen sociale zorg van de staat of dergelijke krijgen. Om te weten, dat de huidige hulporganisaties al hun geld er al doorheen hebben, waardoor ze geen voedselpakketten meer kunnen verkopen. Het is nog erger, dat ik bijna ga denken, deze beste man heeft nog een been, dus die krijgt minder dan die geen handen meer heeft…

Het gekste van alles denk ik blijft, dat ze altijd lachen. Ze blijven gewoon lachen. Ik sprak ook een man (die wel nog alles had) en die zei ‘Wij Cambodjanen zijn arm, maar er is geen oorlog. We leven met wat we hebben en krijgen.’. En dat is de reden, waarom ik vind, dat Cambodjanen een van de leukste mensen zijn die ik ben tegen gekomen tot nu toe op een reis. Het zijn vrolijke mensen, die heel breed kunnen lachen en die eigenlijk nooit zielig ogen. Behalve dan de kinderen. Maar die spelen denk ik toneel :) .

Daar houd ik nou van…

Even een reis update: we waren mijn camera vergeten gisteravond na een lekker biertje. Gelukkig konden we die vanochtend terug krijgen. En blij dat ze waren met 5 dollar! Bijer als wij, bijna… Morgen gaan we naar de Killing Fields zelf en de dag erna gaan we naar Sinoksville (zoiets ;) ). Hier gaan we lekker 5 dagen lang aan het strand liggen en denk ik een soort bungalow huren. Verder willen we daar motors huren, want dat beviel ons wel in battambang, een keer zelf ergens heen rijden in plaats van gereden worden…

Killing fields…

vrije tijd July 20th, 2008

Na Angkor en Seam Riep werd het dan tijd voor iets ‘anders’. In Seam Riep was al een pagoda als vorm van killing field, die we gezien hebben. Het is gewoon onbeschrijfbaar wat dat met je doet. Je hebt een soort eerbeeld die gevuld is met botten en schedels… Gruwelijk gewoon…

In Battambang zijn we naar een killing cave gegaan. Hier werden vroeger tijdens de rode Khmer mensen van een hoogte van 30 meter de afgrond in gegooid, maar wel pas nadat er een spijker in de kop geslagen was. De reden dat ik dit zo direct schrijf, is omdat ik vind dat het duidelijker moet worden voor mensen wat voor gruwelijkheden hier in Cambodja hebben plaats gevonden. Vrouwen die zwanger waren werden in hun maag gestoken, mannen die niet meer konden werken afgemaakt via bovenstaande methode en kinderen hadden hun eigen grot, maar ondergingen dezelfde gruwel. Het is erg zwaar om in een plek als die cave te staan, je te realiseren dat hier duizenden mensen vermoord zijn.

Verder hebben we hier heerlijk gegeten en geslapen. Je kan merken dat we in een ander gebied zijn, want het zit hier vol met het ongedierte.

ik houd er mee op, mijn toetsenbord is namelijk erg onprettig…

mini-DSCF1030.jpgmini-DSCF1031.jpgmini-DSCF1081.jpgmini-DSCF1084.jpgmini-DSCF1085.jpg
mini-DSCF1088.jpgmini-DSCF1090.jpg

Cambodja………… Wauw..

vrije tijd July 16th, 2008

a drie dagen Bangkok is het tijd om daar te verkassen. Het is er warm, het is er druk. We hebben al Hong Kong en Macau gehad, dat was ook al druk. We willen wat meer rust, wat meer tijd om gewoon… te doen. We hadden als optie om de kust van Thailand op te zoeken, om een dag of 3 te relaxten aan het strand. We kozen ervoor om gelijk door te gaan naar Cambodja. We willen ervoor zorgen dat we genoeg tijd hebben voor zowel Cambodja als Vietnam, waardoor we liever in een van die landen ervoor kiezen om aan het strand te liggen, dan in Thailand.

Cambodja is een hele nieuwe wereld. Waar je in Bangkok het gevoel hebt je in de civiele wereld te bevinden, zo is Cambodja spontaan weer Nepal. We hadden een kaartje gekocht voor 48 bath (1 euro) om vanaf Bangkok naar de grens van Cambodja te gaan. Dit is niet veel natuurlijk… Cambodja is echt adembenemend. Het is er stoffig, het ruikt er naar ‘benzine’, mensen zijn arm, het land is mooi en overal is het gevoel van oorlog nog wel terug te vinden.

Over het ‘arm’ gedeelte, heel veel mensen zijn hier arm. Mensen leven hier van gemiddeld 50 dollar (+_ 33 euro misschien) per maand, terwijl de rijkere het enorm goed hebben. In tegenstelling tot Thailand, waar benzine 4 bath per liter (10 cent!) kost, kost benzine hier $1,60 per liter. Voor een inkomen van 50 dollar per persoon is dat schandalig hoog. Dezelfde prijzen gelden voor rijst, en ga zo maar door. De belangrijkste onderdelen, rijst en benzine, zijn het afgelopen jaar ongeveer met 100% in prijs verdubbeld. God mag weten waarom… Het komt de mensen in ieder geval erg slecht uit. De rijst kan hier in tegenstelling tot in Thailand maar 1x per jaar geoogst worden, terwijl volgens inwoners dit voor de burgeroorlog 4x (4X!!! dat is extreem veel…) per jaar kon. Door problemen met irrigatie en kennis is dit verloren…

We beginnen in Seam Riep, waar het Angkor complex ligt. Dit is een gigantisch complex wat echt de moeite waard is. We zijn voor de tweede dag wezen sightsee’en en we gaan morgen onze derde dag maken. Je koopt hier dan ook overal een kopie van de Lonely Planet voor $4,-, en boeken over ’Brother number 1′ kosten niet veel meer. We kwamen er achter dat onze verkoper van de boeken maar $1,- per boek verdient, en omdat we een erg leuk gesprek hadden, gaven we hem $5,- toe… Dit zal overigens de laatste dag in Seam Riep zijn, want we gaan na morgen richting Battambang (hoe je het ook schrijft). Een wat kleinere stad (er zijn er +_ 5 in Cambodja) waar we denken een nacht te overnachten, omdaarna verder richting Phnom Phen te gaan (de hoofdstad).

Wat ook nog te vermelden valt is dat hier ongeveer 10% van de mensen gehandicapt is. Of het nu een been, een oog of een oor is, 10% van de huidige bevolking heeft iets ernstigs mee gemaakt. Er zijn over de jaren heen 6 miljoen mijnen geruimd, terwijl er nog 4 miljoen in Cambodja liggen. Het grappige is, dat ondanks de armoede, de handicap en de slechte oogst, de mensen met oprechte lach en vreugde je begroeten, en het beste maken van een handicapt. Mensen kijken niet triest, ook al missen ze een been… Daar kunnen we in Nederland nog wel eens wat van leren, als we weer eens een verkoudheid hebben…

mini-DSCF0502.jpgmini-DSCF0509.jpgmini-DSCF0529.jpgmini-DSCF0530.jpgmini-DSCF0540.jpg
mini-DSCF0546.jpgmini-DSCF0559.jpgmini-DSCF0572.jpgmini-DSCF0593.jpgmini-DSCF0605.jpg
mini-DSCF0608.jpgmini-DSCF0612.jpgmini-DSCF0623.jpgmini-DSCF0626.jpgmini-DSCF0627.jpg
mini-DSCF0643.jpgmini-DSCF0677.jpgmini-DSCF0691.jpgmini-DSCF0718.jpgmini-DSCF0721.jpg
mini-DSCF0729.jpgmini-DSCF0739.jpgmini-DSCF0764.jpgmini-DSCF0776.jpgmini-DSCF0791.jpg
mini-DSCF0795.jpgmini-DSCF0811.jpgmini-DSCF0817.jpgmini-DSCF0821.jpgmini-DSCF0836.jpg
mini-DSCF0849.jpgmini-DSCF0855.jpgmini-DSCF0862.jpgmini-DSCF0893.jpgmini-DSCF0920.jpg
mini-DSCF0933.jpgmini-DSCF0950.jpgmini-DSCF0956.jpgmini-DSCF0958.jpgmini-DSCF0962.jpg
mini-DSCF0995.jpgmini-DSCF1003.jpg