loading...
 
 

Maatstaven… gekke maatstaven

vrije tijd July 22nd, 2008

Na mijn wat korte bericht hier een toevoeging op mijn vorige verhaal. Het is echt heel mooi in Cambodja. Het is niet altijd even makkelijk om door dingen als killing fields of door een genocide musuem (voorheen een school) te lopen. Maar er is nog een kant aan Cambodja wat ik moeilijk vindt, wat ik ook al veel eerder heb aangekaart…

Mensen zijn hier arm. Maar dat is niet alles. Mensen zijn hier invalide. Volgens de meeste wordt het aantal invalide mensen in Cambodja geschat op 10%. 10%!! dat is heel veel. Vandaar ook mijn titel. Als je naar een pagoda loopt, word je bijvoorbeeld gevraagd voor een kleine gift door een man die op een kruk loopt, omdat ie geen geld heeft om zijn familie te onderhouden en !! een been mist. Dan denk je… wauw… stel je voor dat je maar een been had… Maar dat is nog niet alles…

Als je de pagoda oploopt staat er een man tegen een muur aan, !! die beide handen !! en !! beide ogen !! mist. Jezus denk je dan, waarom heb ik net iemand 50 cent gegeven die ‘maar een been mist’? Dus geef je die man ook wat. Je loopt verder omhoog, waarnaar je een man tegenkomt die op de grond zit. En dan zie je het pas. De beste man kan niet meer zien!!, heeft geen voeten meer!! en mist ook nog beide handen. En dan denk je bij jezelf… Had ik maar een miljoen, dan zou ik hier strooien met het geld.

We wisselen nu vaak een dollar of 3 tot 5 om in riel, de lokale valuta. Hiermee kan je dan her en der mensen een riel of 500 (12,5 euro cent)
kan geven. Als iedereen dit zo zou doen, zouden veel mensen genoeg krijgen om een zak rijst te kopen. Helaas zijn er weinig mensen die er zo over denken als wij, maar dat is maar een gok gebaseerd op niks.

Het is geen onzin wat ik net verteld heb. Het is echt zo, dat we op honderd meter die drie invalide mensen tegenkwamen. Het is echt erg om dit soort dingen aan te zien, om te weten dat deze mensen geen sociale zorg van de staat of dergelijke krijgen. Om te weten, dat de huidige hulporganisaties al hun geld er al doorheen hebben, waardoor ze geen voedselpakketten meer kunnen verkopen. Het is nog erger, dat ik bijna ga denken, deze beste man heeft nog een been, dus die krijgt minder dan die geen handen meer heeft…

Het gekste van alles denk ik blijft, dat ze altijd lachen. Ze blijven gewoon lachen. Ik sprak ook een man (die wel nog alles had) en die zei ‘Wij Cambodjanen zijn arm, maar er is geen oorlog. We leven met wat we hebben en krijgen.’. En dat is de reden, waarom ik vind, dat Cambodjanen een van de leukste mensen zijn die ik ben tegen gekomen tot nu toe op een reis. Het zijn vrolijke mensen, die heel breed kunnen lachen en die eigenlijk nooit zielig ogen. Behalve dan de kinderen. Maar die spelen denk ik toneel :) .

Daar houd ik nou van…

Even een reis update: we waren mijn camera vergeten gisteravond na een lekker biertje. Gelukkig konden we die vanochtend terug krijgen. En blij dat ze waren met 5 dollar! Bijer als wij, bijna… Morgen gaan we naar de Killing Fields zelf en de dag erna gaan we naar Sinoksville (zoiets ;) ). Hier gaan we lekker 5 dagen lang aan het strand liggen en denk ik een soort bungalow huren. Verder willen we daar motors huren, want dat beviel ons wel in battambang, een keer zelf ergens heen rijden in plaats van gereden worden…

Lieke:
July 25th, 2008 at 08:59

Hey Jan en Rieke,
Wat een geluk dat jullie camera terug is zeg!!Dat er nog eerlijke mensen bestaan in zo’n arm land. Ik zou hem mooi gehouden hebben als ik zo arm was!
en tja alle ellende, het zal wel erg indrukwekkend zijn….Had al gehoord inderdaad dat veel mensen cambodja niet zo fijn vonden omdat de oorlog daar nog zo voelbaar is…Wel goed voor je relativeringsvermogen…
Veel plezier nog met de reis en ik lees ook riekes stukjes met veel plezier!

x

Lieke:
July 25th, 2008 at 09:39

oh ja, nu jullie je camera terughebben, wil ik graag foto’s zien ;)

Leave a Reply